Kobieta w łazience

Oczywiście w moim wieku, gdy czas już w znacznym stopniu odcisnął swoje piętno na urodzie i stanie technicznym mojego organizmu, mam wiele do zrobienia w temacie 'łazienka' oraz naprawianie urody z troską, zapobiegliwie i w sposób zdecydowanie już mało subtelny...
Nic z tego, największą frajdę w tym kawałku mojego domu sprawia mi śpiewanie...
Rodzina ma odmienne zdanie, sporo uwag oraz stara się wpłynąć na jakość wykonuje oraz zmianę repertuaru.
Nie da się zaprzeczyć, że lata świetności moje gardło ma już za sobą, kariera w chórze jednej z uczelni nie trwała wieki, odeszłam jeszcze w czasie studiów. Ale największym problemem dla mojego męża jest nie sposób śpiewania, on lubi nawet mój głos. Powtórnie za to kaleczę teksty, zmieniamy je, modyfikując mało twórczo, wygląda to więc bardziej na sabotaż niż własne interpretacje. Czasem ograniczam się tylko do gwizdania znajomych partii, co też innym polecam.
Zajęcie jest przyjemne, relaksuje, a człowiek jest z siebie dumny że jeszcze coś tam z młodości pamięta. W dodatku... Chętnie moje partie podchwytuje papuga, jest zachwycona, wtóruje mi kiedy tylko ma taką ochotę. Widać i ona z mlekiem matki, nabrała tej umiejętności, poza tym jej właściciel chyba także miał podobne do moich ciągoty, i przy goleniu poświęcał się temu procederowi.

Mam przeto choć jednego zwolennika, który dodatkowo (i najlepiej) rozumie moją wewnętrzną potrzebę, mój głód doznań i wcielania się w artystyczną duszę domu...

W tego rodzaju wykonaniach i bezładnej prezentacji swojego talentu powinnam jednak zachować rezerwę i umiar. Nie należy zamęczyć rodziny, trzeba dać się poprawiać - czują się wtedy wyjątkowi i potrzebni, w dodatku, uczę się pomijać ich uwagi i utyskiwania, uśmiechać się nikczemnie... I robić swoje.
Każdy ma jakąś niegroźną przypadłość. A przy zastosowanych odpowiednio środkach ostrożności nie popadam przecież w konflikt z prawem, i z sąsiadami.

Pamiętajcie...
Dopóki nie sforsują drzwi łazienki, scena, choćby najmniejsza należy do was.